Ik ben hier om te vertrouwen in ‘mij’. ‘Mij’ zijn is wat niemand anders kan. Geen rol zo goed aangepast als de hoofdrol in mijn leven. Als er een geloof is voor mij, kies ik dat. Als er een kerk is waarin ik dit geloof belijdt, zal ik ze bouwen. Elke dag opnieuw.
‘Wij’ is als een dierennaam. Ik leef te midden van zij die zich ‘wij’ noemen. Ik leef te midden van mensen. Dit leven vind ik elk dag opnieuw uit. Elke dag opnieuw ontdek ik dezelfde sociale regels, dezelfde poging tot (liefdevol) contact, hetzelfde bedrog, dezelfde onechtheid bij de ‘wij’. Ik herinner me scherp alle voorbije bedrog en pogingen, en neem de wereld waar zoals ze is. Niemand anders doet het in mijn plaats. Niemand is in mijn plaats om mezelf te zijn.
‘Zij’ zijn degenen waarover gesproken wordt. ‘Zij’ wonen nooit alleen. ‘Zij’ hebben een stoornis. ‘Zij’ hebben een handicap. Daarin verschillen ze van ‘mij’ en ‘wij’.
Dit leven is erg hard. Te hard voor zwakte. Ik behoud mijn leven door verzet. Het verzetten van voeten. Stap voor stap. Het verleggen van stenen. Steen voor steen. In een rivier. Elke dag verleg ik een steen. Zo maak ik een pad.
Mijn pad is van mij. Het verlicht mijn leven door mijn duisternis op te eten.
Mijn pad is glibberig. Zoals elk pad. Ik kan vallen. Anders zou ik niet kunnen opstaan. Wie mij verhindert te vallen, verhindert mij op te staan, verplicht mij te verdrinken.
Ik volg mijn pad, de weg zoals mijn fantasie mij ingeeft. Ik probeer adviezen van andere mensen. Ik kijk hoe alles werkt. Ik vind mijzelf uit. Elke dag construeer ik mijzelf na de nacht. Soms duurt kort. Soms duurt het lang. Ik probeer uit hoe elke nieuwe steen het best ligt. Ik voel zelf waar ik fout zit. Voor het einde van de dag. Dan ga ik slapen.
