Moe. Moeder. Moest. Zo heb ik de overtreffende trap van moeten thuis geleerd. Zelf voegde ik er tussen moeder en moest altijd nog moediger aan toe. De vermoeide mens die er nog een schepje bovenop moet doen, of gewoon doet. Omdat het niet anders kan.

Waarom ik dit stukje bij ’tistje’ schrijf, is omdat ik me momenteel moe voel. Ik heb last van tistjesmoeheid. Ik heb last van terugslag. Een terugslag van grenzen die ik overschreden heb. Het zou al te eenvoudig zijn dit toe te schrijven aan één bepaalde activiteit zoals sommige tistjes doen. Het is een samenloop van omstandigheden. 

 

Ondertussen speelt een meditatiemuziekje. Buiten daalt de temperatuur tot een draaglijk niveau. Binnen zal het nog wel een tijdje duren vooraleer alles afgekoeld is. Zeker in mijn bovenkamer.  De emmer is nog veel te vol. Vol van zintuiglijke prikkels. Vol van ideeën over wat er verkeerd gegaan is. Vol van wat er beter had kunnen zijn.

Het weekend staat voor de deur, maar dat ik niets te doen heb, zal mij geen rust geven. Integendeel. Wat mij rust geeft, is dat ik weet wat er exact staat te gebeuren. Een strakke maar niet overvolle agenda. Momenten waarvan ik zeker weet wat ik er van mag verwachten. Mensen die ik ken en weet hoe ze ongeveer reageren. Plaatsen die niet onbekend zijn. Geen nieuwe gevoelens, of onvoerwachte situaties. Dat zou troost geven. Dat hoeft niet saai te zijn, dat is vooral relaxed, dat heet ‘chillen’. Ik wil mijn weekend niet in mijn zetel doorbrengen, maar ik wil evenmin nog eens op het puntje van mijn stoel zitten.

Your response: