Geheel tegen mijn principes en tegen de goede smaak, waartoe ik de mijne reken, wil ik vandaag wat ruimte - echter niet meer dan nodig - maken voor een tamelijk besproken thema binnen de autismegemeenschap: babes.
Voor alle duidelijkheid: het gaat over ’sexueel aantrekkelijke’ vrouwen - van 18 tot 81 - die met een bepaalde lichaamshouding, kledij en blik de mannelijke hormonen op hol proberen te brengen.
Babes worden geëtaleerd in de Miss-toestanden over de magazines naar de websites zoals Flabber, Zatte Vrienden, Puree Soirée, Wijf Zonder Lijf, …
De babe wil ik situeren in de geschiedenis van de erotische afbeeldingen, die in de lijn liggen van de klassiekere pin-ups. In de zeer pathologische dimensie kunnen we spreken van erotomanie. Het gaat dus niet over het varkentje Babe van de gelijknamige film. Ik heb het hier evenmin over porno of de in populariteit toenemende Milfen. Anders dan bij babes roept deze laatste bij mij eerder weerzin dan fascinatie, laat staan opwinding op.
De vrouwelijke variant hiervan wordt doorgaans stud (ook bekend van Humo’s Gouden Stud) genoemd. Mijn antennetjes voor mannelijk schoon zijn echter niet zo goed ontwikkeld. Als man plaats ik me in elk geval in een volledig andere categorie, zo ik al in een of ander hokje thuis hoor. Ik heb geen echt hokjesfiguur. Bij deze echter een warme oproep voor een vrouwelijke collega-blogger om een artikeltje te schrijven over studs.
Ligt het aan de goede smaak van vrouwen, de discriminatie van de vermannelijkte samenleving, de invloed van het feminisme of de (vaak onzichtbare) preutsheid maar ik heb de indruk dat de studs toch minder openlijk besproken en geëtaleerd worden. Of worden ze eerder heimelijk bewonderd en zijn vrouwen eerder stille genieters ? Het is hen natuurlijk gegund.
Het kan buitenstaanders en correct denkende burgers - een synoniem voor neurotypicals in sommige omgevingen - misschien verbazen dat ik het over babes heb. Zijn babes dan niet het gespreksthema van gefrustreerde kaderleden, informatici, (haven) arbeiders, garagisten, truckchauffeurs, boekhouders en inkopers ?
Nochthans komt het thema wel aan bod in zowel de gesprekken binnen de groep mensen met autisme waarmee ik zowel beroepsmatig als in het dagelijks leven mee in contact kom. De verbeelding van mensen met autisme is levendig en zoekt uitwegen waar sociaal contact geen mogelijkheid toe biedt. Wanneer die wegen afgesloten worden, keert dat zich tegen het eigen lichaamsbeeld.
Dat lokt uiteraard de nodige discussies uit tussen de gevoelige, ondergevoelige en overgevoelige mensen en hun omgeving. Overal op straat komen we tegenwoordig ‘bloot vel’ tegen. De een vindt daar niets mis mee, de ander vindt het een schande, en nog een ander vind dat enige sturing wel zou moeten.
Zoals in andere discussies rond autisme, komen we hier vaak tot een patstelling tussen zij die de ‘waarheid’ verkondigen en zij die eerder pragmatisch denken en naar de kwaliteit van (het autistische) bestaan streven. Beide groepen zijn zeer gemengd. Ik zou mezelf eerder tot die laatste groep rekenen.
Mensen met om het even welke ontwikkelingsleeftijd en welk ontwikkelingsprofiel, hebben het recht op een eigen zoektocht naar de (erotische) (lichaams) beleving ondernemen, zolang dat hen niet wakker houdt of hun andere maatschappelijke ontwikkeling in de weg staat. Wanneer ze over hun babes in geuren en kleuren vertellen aan anderen die daar overgevoelig voor zijn, en wakker liggen, is dat eerder een probleem van contextblindheid in het vertellen van iets dan van de babe-beleving zelf.
Anderzijds kan ik niet ontkennen dat ik zelf geen bewonderaar ben van babes, maar van vrouwelijk schoon wel, en dat deze twee volgens mij nogal in contrast staan. De discussie wat schoonheid is, wat aantrekt, wat voor iemand van het andere geslacht beroert, hartverwarmend is … vind ik interessanter dan of babes nu wel of niet ok zijn. De manier waarop zowel mannen als vrouwen in de erotische afbeelding als in de pornografische industrie worden voorgesteld, zegt natuurlijk ook iets over onze gecommercialiseerde samenleving. Ook die discussie zou interessant kunnen zijn.
De uitspraak dat het allemaal van binnen zit, ligt dichter bij mijn idee van schoonheid maar vind ik dan weer ook niet helemaal waar. De lach, de blik, handen die strelen, elkaar aanvoelen, accepteren van elkaars tempo in intimiteit en lichaamsbeleving … het komt van binnen maar de aanraking, de ontroering gebeurt ook met de buitenkant. Dit artikeltje wou dat, zo dat al nodig was, toch enigszins plaatsen.
